REGIO - Er moet mij iets van het hart wat mij steeds meer stoort en boos maakt. Ik ben het beu om elk jaar opnieuw dezelfde beelden te zien tijdens oudjaar of na een internationale voetbalwedstrijd in ons land. Auto’s in brand. Ramen ingeslagen. Straten vernield. Alsof iedere gelegenheid vandaag een vrijgeleide is voor chaos.
Laten we eindelijk stoppen met onze kop in het zand te steken. Een aanzienlijk deel van deze jongeren heeft inderdaad een migratieachtergrond. Als het over mensen met een migratieachtergrond gaat, is de minste vingerwijzing meteen stigmatiserend of racistisch. Het langer verzwijgen ervan is echter niet langer correct. Zeker wanneer we diversiteit opvoeren als een troef. Als cultuur en religie relevant mogen zijn bij rechten en faciliteiten, dan mogen ze ook benoemd worden bij plichten en ontsporing. Tegelijk weten we dat de overgrote meerderheid van de mensen in dit land, ook zij met een migratieachtergrond dit gedrag gelukkig resoluut afwijzen. Net daarom mogen we dit niet langer laten passeren. Want deze minderheid verpest, telkens opnieuw, het beeld van een hele groep.
Diversiteit kan alleen gedragen worden als we ook durven spreken wanneer ze ontspoort. Armoede. Uitsluiting. Kwetsbaarheid. Ja, die realiteiten bestaan. Maar ze bestaan binnen een samenleving die veel kansen biedt. Onderwijs. Gezondheidszorg. Sociale bescherming… Geen perfecte samenleving, maar wel een die veel perspectieven biedt. Wie zijn eigen straat kort en klein slaat, toont vooral totale vervreemding en afkeer voor onze samenleving. Waar zijn de normen en waarden die model staan voor onze maatschappij? Waar is het respect voor het openbaar domein? Voor onze buren? Voor hulpdiensten?
Waar is het geloof dat spreekt over zelfbeheersing, waardigheid en zorg voor de omgeving? Geloof blijkt uit daden. In beheersing. In zorg voor wat niet alleen van jou is. En waar is de opvoeding? Ouders die hun kinderen midden in de nacht op straat laten rondhangen zijn mee verantwoordelijk voor deze wantoestanden. Ouders hebben vandaag minder controle over hun kinderen dan vroeger. Ja, de straat, het scherm (sociale media) en de vriendengroep wegen zwaar. Maar verantwoordelijkheid verdwijnt niet omdat ze moeilijker is geworden. Opvoeding is bovendien nooit alleen de taak van ouders geweest. Ze leeft in gezinnen, maar ook in scholen, verenigingen, buurten en gemeenschappen. Een samenleving die opvoeding laat verarmen, oogst ontsporing.
Het meest confronterende is dat in Marokko – waar de Africa Cup wordt gespeeld – grootschalige rellen wel uitblijven. Wie werkelijk om zijn ploeg (land) geeft, viert. En wie om zijn buurt geeft, beschermt haar en breekt haar niet af. En het is niet allemaal kommer en kwel. Er zijn ook jongeren die wél tonen hoe het moet en na nieuwjaar vrijwillig helpen de straten op te ruimen. Laten we met deze positieve noot hoopvol naar de toekomst kijken.
Verantwoordelijke uitgever Ives De Bondt
