POST-CORONA: DIT WORDT HET NIEUWE NORMAAL

WELKOM IN DE ANDERHALVE METER-SAMENLEVING

We bereiden ons allemaal voor op een leven na de exit, uit de lockdown. Maar dat zal – nogal duidelijk – niet voor meteen zijn en de rest van 2020 zal er alvast anders uitzien dan voorheen. We zijn van de ene maand in de andere ontwaakt in een anderhalve meter-samenleving, die op sommige momenten meer weg heeft van een nachtmerrie dan van een moeilijke fase. We verdelen mensen in groepjes – sorry ‘bubbles’ – en tijd in blokken.

‘Social distancing’, flexibel inspelen op beperkingen, leren werken in shiften, rijen trotseren voor zoiets banaals – neen essentieels – als een brood, in de greep van handgels, hygiëne en mondmaskers, claustrofobisch een lift nemen, skypen, zoomen en thuiswerken als een vanzelfsprekende noodzaak, online onderwijs – wie had het ooit voor mogelijk gehouden? – musea bezoeken op afspraak, naar mensen kijken achter plexiglas en vooral: geduld leren hebben. Vooral dat.

Rijen trotseren voor een winkelkar, reserveren voor de kapper, snel zijn om je favoriete pasta vast te krijgen. Maar vooral veel geduld. Stapje voor stapje leren denken en zeker geen plannen maken voor volgend jaar. Ergens in dit land zullen het aantal doden in een aantal ziekenhuizen bepalen, of ik ooit in de nabije toekomst het strand van Westende zal zien. Of Knokke. Of ik ooit naar het Garda-meer zal kunnen rijden of een vlucht boeken naar Lissabon. Dit wordt dus het nieuwe normaal: wachten.

Dit wordt het nieuwe normaal: wachten. Wachten op lage cijfers, goed nieuws, op hoopvolle intentieverklaringen

Wachten op lage cijfers, op goed nieuws, op hoopvolle intentieverklaringen. We zijn alleen nog meester over ons eigen pretpark: ons eigen kot, onze eigen tuin, onze eigen keuken. Wie vroeger al allergisch was voor drukte en grote massa’s, kan vandaag zijn/haar geluk niet op. Die toestanden zullen er namelijk geruime tijd niet meer zijn. Toeristisch zal dat zeker een prijskaartje krijgen. Reizen wordt duurder, zoveel is zeker.

‘Crowd management’ is een nieuw fenomeen. We worden zeer aandachtig in de gaten gehouden. Big brother is watching us en niet zo’n klein beetje. Zonder de corona-angstpsychose hadden we dit met z’n allen nooit aanvaard. Maar er is ook goed nieuws. Creatief denken wordt – ook – het nieuwe normaal. Liefst ‘out of the box’. Plots duikt iedereen op in een videoconferentie, alsof het altijd zo geweest is. Onderwijs via schermen, alsof het al jaren was voorbereid. Zomaar in enkele weken. En balans leren vinden: gemeentebesturen, politiezones, festivalorganisatoren, theater-directeurs, event-managers…. Het aanvaardbare evenwicht vinden tussen wat in theorie (en emotioneel) wenselijk is en in de praktijk veilig werkbaar.

We moeten het aanvaardbare evenwicht vinden tussen wat emotioneel wenselijk is en in de praktijk veilig werkbaar

Zal een nieuw vaccin ons ooit verlossen? Zal het de voetbalfans massaal naar Club Brugge brengen, de uitzinnige menigte naar de Tour de France, de headbangers naar Metallica en de followers naar Quentin Tarantino? We gaan het niet weten in juli. Wellicht ook niet in september. Maar volgend jaar – geduld weet je wel – volgend jaar wil ik het wel zo’n beetje geplaatst kunnen krijgen. Toch? (ggm)

Georges Gielen schrijft en fotografeert al dertig jaar voor diverse kranten en weekbladen. Hij werkte jarenlang als eindredacteur voor de krant 'Het Nieuwsblad'. Bij de uitgeverij Lannoo publiceerde hij diverse reisgidsen over Zeeland, de Elzas en 'Logeren in een Stiltehotel'. Sinds 1987 maakt hij reportages voor magazines als 'Feeling', 'Grande', 'Elle', 'Plus Magazine' en nu dus ook 'Goeiedag'.

Nieuwsbrief Royaal Lokaal

Royaal Lokaal

Je zou ook interesse kunnen hebben in...