Daan Hugaert: “Eigenlijk ben ik een romantische ziel”

Daan Hugaert mag in ons land wereldberoemd geworden zijn als de wat slome Eddy in het VRT-kijkcijferkanon ‘Thuis’, als acteur én regisseur staat hij al meer dan 40 jaar op de planken in opmerkelijke theaterstukken van Shakespeare en Tsjechov. Bovendien duikt hij op in zowat alle belangrijke tv-reeksen: Ons Geluk, Het Verdriet van België, Windkracht 10, Heterdaad, Flikken, Code 37, Aspe, Witse, Danni Lowinski… Daan Hugaert is zondermeer een natuurtalent met een hele schare trouwe fans. Op 18 en 19 maart is hij met het theaterstuk ‘Een paar is twee’ onder meer te gast in de Minard-schouwburg van Gent en op zaterdag 28 maart in Het Koetshuis in Roosdaal! (zie: www.daanhugaert.be)

Daan, je had de theatermicrobe al vrij vroeg te pakken…

Inderdaad, ik was nauwelijks 19 jaar toen ik in Gent mijn eerste amateurtheater voor jongeren stichtte. Ik heb in het begin van mijn carrière ook mee geholpen aan de professionalisering van theatergezelschap Het Trojaanse Paard en Stekelbees en regelde de verhuizing van Theater Vertikaal naar Gent.

In 2014 stop je al je spaargeld in de vzw De Grote Foulée.

Daarmee kan ik me creatief uitleven. De productie ‘The Duck Variations’ van de Amerikaanse Pullitzer Price-winnaar David Mamet heb ik zelf in het Nederlands vertaald. Ook ‘Spaans Krijt’ is een zelf bedachte wandelvoorstelling, die ik als theaterproductie heb herschreven.

De mensen kennen je vooral als ‘Eddy’ in ‘Thuis’, maar je hebt zoveel méér in je mars. Frustreert dat niet?

In ons land kun je als acteur niet leven van uitsluitend tv of theater. Je hebt die afwisseling nodig. Bij een tv-productie mag je je tekst daarna meteen deleten, bij een theaterproductie moeten de dialogen nog vele maanden mee. Bovendien heeft elk medium zijn troeven. Met een theaterproductie bereik je in het beste geval zo’n 15.000 bezoekers. Met een tv-rol gauw meer dan een miljoen kijkers… Ik heb overigens weinig gemeen met m’n personage Eddy uit ‘Thuis’. Ik ben helemaal geen macho, ben totaal tegen agressie en sympathiseer met het boeddhisme. Ik ben met m’n vrouw Lut Vermeulen in Thailand getrouwd, volgens oosterse rituelen. En dat hebben we jaren later nog eens overgedaan tijdens een huwelijksreis van zes weken in onder meer Nieuw-Zeeland. Eigenlijk ben ik een romantische ziel.”

Hoe loopt je meest recente productie ‘Een paar is twee’?

Die voorstelling loopt als een trein: reeds volgeboekt in Antwerpen, Eeklo en Wetteren, we treden tweemaal op in de Minard in Gent, in Ronse, Zwijndrecht en in Roosdaal. Het is een zedenkomedie over overspel, als komisch duel tussen lust en liefde waaruit geen evidente winnaar komt.

Naar welke acteurs kijk je op?

Ik heb enorm veel respect voor Josse De Pauw en Jan Decleir. In het buitenland zijn dat acteurs Al Pacino, Robert De Niro en Toni Servillo.

Er wordt de laatste tijd zwaar gesnoeid in cultuur. Voel jij dat ook?

Uiteraard. De besparingen van minister Jambon treffen niet alleen de beginnende acteurs, maar ook de culturele centra die het aantal producties noodgedwongen moeten afbouwen. De VRT ligt overigens al jaren onder vuur. Met collega Marc Stroobants hadden we een zeer populair radiofeuilleton ‘Dams en Van Deun’, met zo’n half miljoen luisteraars. Dat is door bezuinigingen eveneens gesneuveld. Als je alleen nog wil besparen op onderwijs en cultuur, vind ik dat een slecht en gevaarlijk beleid.

Bij de meest recente tv-reeksen zien we je steeds minder. Is dat doelbewust?

Ik word inderdaad minder gevraagd en heb daar geen pasklare uitleg voor. Ik heb wel een beperkte rol gehad in de zeer geslaagde film ‘Het tweede gelaat’ van Jan Verheyen en in ‘Cool Abdoul’ over de Gentse bokser Ismail ‘Cool’ Abdoul, die dit najaar in de bioscopen komt. Maar m’n dagen zijn behoorlijk gevuld. Vanaf mei gaat ‘Zwijg Kleine’ in première en het jaar daarop ‘Le mariage de mademoiselle Beulemans’, allebei in het Antwerpse Fakkeltheater. En daarna gaan we met beide producties op tournee.

Wat verontrust je zoal dezer dagen?

Ik vind dat het communautaire ons al jarenlang beleidsmatig verlamt. Ik ben dus voor verdere her-federalisering, zodat politici geen stokken meer in de wielen kunnen steken. En meer globaal treft me de groeiende armoede en hoe mensen slachtoffer worden van oorlogen, waaraan enkelingen grof geld verdienen.

Wat is het grootste compliment dat toeschouwers je al gegeven hebben?

Het is altijd leuk wanneer mensen je bijvoorbeeld met beroemde acteurs vergelijken. Dat je kijkers kan ontroeren. Dat toeschouwers de zaal tevreden verlaten. Dan is mijn missie geslaagd.

Georges Gielen schrijft en fotografeert al dertig jaar voor diverse kranten en weekbladen. Hij werkte jarenlang als eindredacteur voor de krant 'Het Nieuwsblad'. Bij de uitgeverij Lannoo publiceerde hij diverse reisgidsen over Zeeland, de Elzas en 'Logeren in een Stiltehotel'. Sinds 1987 maakt hij reportages voor magazines als 'Feeling', 'Grande', 'Elle', 'Plus Magazine' en nu dus ook 'Goeiedag'.

Nieuwsbrief Royaal Lokaal

Royaal Lokaal

Je zou ook interesse kunnen hebben in...