Marleen Merckx: “Er zit véél méér in Simonneke”

Iedereen kent actrice Marleen Merckx (61) als ‘Simonneke’ in de immens populaire Éen-soap Thuis. Minder gekend is het feit, dat ze daarnaast nog ettelijke theaterproducties voor haar rekening neemt. Vorig jaar schitterde ze nog in de musical ’40-45’. Bij Paljas Producties heeft ze er net een reeks voorstellingen van ‘Vriendinnen’ opzitten, dit najaar volgt de monoloog ‘Wintertulpen’ en volgend jaar staat er ‘Tussen Zussen’ op het programma, over de soms moeilijke relatie tussen zussen. Marleen Merckx is bijzonder veeleisend voor zichzelf. Zo nodigt ze zelden iemand uit op een van haar premières. Altijd is er de twijfel: ben ik wel goed genoeg? Maar sinds september is ze opnieuw het zeer empathische Simonneke in het 25ste seizoen (!) van Thuis. Thuis dus, waar iedereen je kent en je altijd kan zijn wie je bent… 

Vanaf wanneer wist je eigenlijk dat je personage Simonneke het vrij lang zou uitzingen in Thuis?

Grappig genoeg solliciteerde ik in 1995 voor de figuur van Rosa. Maar die rol ging naar Annick Segal. En toen vroeg de productie me of ik Simonne wou spelen, aanvankelijk bedoeld als gastrol. Dat heb ik dan aanvaard. Na drie jaar besefte ik wel, dat Simonneke langer zou duren dan contractueel voorzien…

Volgens Wikipedia ben je een Vlaamse actrice, vooral bekend om haar rol als Simonne Backx…

Okee, maar dat neemt niet weg dat ik al die tijd theater ben blijven maken. Ik doe zo’n 100 tot 200 producties per jaar, weet je. Dat valt niet altijd makkelijk te combineren, maar ik zal ze allebei blijven doen. Ik ben tenslotte geen actrice geworden, om maar één rolletje te spelen.

Simonneke heeft in die 25 seizoenen al zowat alle emoties doorstaan: bezorgdheid, medelijden, pijn, verdriet… Krijg je uiteindelijk geen déjà vu-gevoel?

Ach, soms heb ik wel de indruk dat Simonneke wat aan het ‘kabbelen’ is. Dat er eens iets serieus mag gebeuren. Maar onze cast telt zo’n 30 acteurs en die willen allemaal wel eens aan bod komen. Dus wacht ik tot het nog eens ‘mijnen tour’ is. Maar ik vertolk mijn personage doodgraag. Natuurlijk hoop ik dat er ooit iets méér met Simonneke gedaan wordt dan voorlopig het geval is. Dat het hele spectrum van haar karakter eens uit de verf komt.

Na 25 seizoenen kan ik me voorstellen dat er Thuis-scenarioschrijvers zijn die Simonneke minder kennen dan jij?

Ach, nieuwe scenarioschrijvers worden nooit meteen in het diepe gesmeten. Ze leren de karakters geleidelijk kennen. Zo’n 15 jaar geleden moest ik een aantal scènes spelen, die – volgens mij – totaal niet klopten. Ze zijn wél gedraaid en ik heb er mijn best voor gedaan. Maar ik heb er maar één keer naar gekeken, en dan nooit meer. Soms mogen we wel dialogen ‘naar onze mond’ zetten. Frank en Simonneke zullen bijvoorbeeld nooit ‘schatje’ zeggen. Dat moet ‘suske’ en ‘baby’ zijn. We brengen ook wel eens ideeën aan. Soms wordt daar rekening mee gehouden, soms niet.

Wat verontrust je vandaag in onze samenleving?

De groeiende onverdraagzaamheid vind ik onrustwekkend. Zoals Anuna De Wever en haar vriendinnen laatst op Pukkelpop werden aangepakt… Dan denk ik: waar is onze verdraagzaamheid naartoe? We lijken het vermogen kwijt te spelen, om aangenaam samen te leven. Daar kan ik zo triest over worden.

Wat verontrust je cultureel?

Niet zoveel eigenlijk. Misschien ben ik naïef, maar ik merk dat kunstenaars de wereld toch zo mooi mogelijk proberen te maken. Dat stemt me hoopvol.

Het 25ste seizoen van Thuis is niet onopgemerkt voorbij gegaan…

Neen, zender Éen heeft gezorgd voor een nieuwe generiek en een nieuwe introsong. Miguel Wiels en Niels Destadsbader schreven het nummer en Raf Van Brussel zingt het in. Ik vind het wel geslaagd.

Behalve acteren ga je ook graag op reis

Reizen heb ik altijd graag gedaan, vooral naar Afrika. Ik ben ooit met m’n lief in een Lada-jeep een jaar lang van hier dwars door Afrika gereden, tot in Rwanda. Ver weg van de dagelijkse stress. Ik leerde alles en vooral mezelf relativeren. Geen gezeur over een bus die te laat is. In Afrika vertrekt die pas, als hij vol zit. Met de geboorte van m’n dochter Britt zijn die avonturen gestopt. Maar ik heb toch al een aardig stukje Afrika achter de rug: Namibië, Marokko, Kenia, Egypte… Safari’s zijn niet aan mij besteed, mensen des te meer.

Steek je daar iets van op?

Je merkt dat mensen in Namibië weliswaar arm zijn, maar zoveel goedlachser en verdraagzamer dan wij. Je leert er meer met kleine dingen tevreden zijn. Maar eenmaal thuis val je opnieuw in je oude routine van luxe en comfort. Hoewel. Laatst dacht ik dat het wel eens fijn zou zijn, om in de slaapkamer nog iets op televisie te zien. Maar om daarvoor een tweede toestel te kopen? Nooit!

Georges Gielen schrijft en fotografeert al dertig jaar voor diverse kranten en weekbladen. Hij werkte jarenlang als eindredacteur voor de krant 'Het Nieuwsblad'. Bij de uitgeverij Lannoo publiceerde hij diverse reisgidsen over Zeeland, de Elzas en 'Logeren in een Stiltehotel'. Sinds 1987 maakt hij reportages voor magazines als 'Feeling', 'Grande', 'Elle', 'Plus Magazine' en nu dus ook 'Goeiedag'.

Royaal Lokaal

Royaal Lokaal

Je zou ook interesse kunnen hebben in...