“Mag ik mama knuffelen? Kan ze dan sterven?”

Sien De Coster, de directeur van de GO! basisschool De Wereldboom in Denderleeuw, is bezorgd om het terug opengaan van de scholen. Ze vreest dat er te weinig aandacht gaat naar het welzijn van de leerlingen zelf. Haar bezorgdheid uitte ze in een emotionele tekst op sociale media – gericht aan minister Weyts, ouders en onderwijsmensen – waarin ze even kruipt in het hoofd van een kind van acht jaar. Daar slaagt ze wonderwel in, omdat dit de leeftijd is van haar oudste dochter. Haar bezorgdheid werd op sociale media massaal gedeeld. Zo klinkt haar betoog.

“Mama vertelde vorige week dat de scholen terug opengaan, niet volledig maar in stukjes. Gek, in stukjes, maar ik ben blij: ik zie mijn juf terug, ik kan spelen met mijn vriendjes, ik vind ook turnen zo leuk… Deze ochtend maakte mama me wakker. Dat was lang geleden, want sinds corona er is, ben ik vóor mama wakker. Mijn zus staat ook op, maar dan zegt mama: “Zus moet morgen naar school, vandaag is het aan jou.” Zonder mijn zus naar school? Op sommige dagen maken wij ruzie en wenste ik dat ik haar nooit meer hoefde te zien, maar zonder haar naar school?

Ik kleed me aan, eet ontbijt en neem mijn boekentas. Het voelt een beetje raar om terug naar school te gaan. Tot voor kort was alles zo anders. We mochten niet naar het park gaan spelen, we konden niet naar de dansles, ik mag oma niet meer zien en nu lijkt het een dag zoals vroeger. Of toch niet? Mama staat klaar met een mondmasker. Moet ik dat aandoen? Een hele dag? En ook handschoenen? Maar hoe moet ik dan eten? En naar toilet gaan? Met een klein hartje stap ik de auto in. Voor de schoolpoort stopt mama. “Van hier moet je alleen gaan, schattie. Mama mag niet mee want anders staat daar teveel volk. En onthoud: hou je mondmasker op, was heel vaak je handen en 1,5 meter afstand houden eh!”

“Mama staat klaar met een mondmasker. Moet ik dat aandoen? Een hele dag? En handschoenen? Hoe moet ik dan eten? En naar toilet gaan?”

Ik ben zenuwachtig, ik ben bang, ga ik dat wel allemaal goed doen? En wat als ik het niet goed doe? Maak ik dan mijn juf ziek? Of mijn mama? En wat als mijn juf sterft? Of mijn mama? De auto achter ons toetert, dus ik stap uit. Voorzichtig ga ik naar de schoolpoort. In mijn hoofd enkel: mondmasker, handen wassen, afstand, mondmasker, handen wassen, afstand, mondmasker… “

Oef, daar staat de juf! Ik zie aan haar ogen dat ze glimlacht, haar mond zit bedekt achter een mondmasker, maar ik hoor vaag: “Welkom terug, lieve schat”. Ik wil haar knuffelen, zoals ik elke ochtend deed als ik op school toekwam en ga naar haar en dan… neenee AFSTAND! Ik deins terug achteruit. Ik zie verderop enkele vriendinnetjes. Ik wil hen alles vertellen en horen hoe het met hen gaat en horen of zij ook moesten lachen als de juf in het filmpje vorige week haar versprak. Ik ren naar hen toe en stop opnieuw. Iedereen staat op een afstand van elkaar. Hoe moeten we nu spelen? En toen begreep ik het: het is niet zoals vroeger. Dit is niet meer onze veilige plaats waar we kunnen spelen en waar we ons goed voelen. Iedereen is bang: de kinderen, de juf… “

“Iedereen staat op een afstand van elkaar. Hoe moeten we nu spelen? En toen begreep ik het: het is niet zoals vroeger”

De bel gaat: nu moet ik leren, maar hoe? Mijn hoofd zit al vol voor het eerste lesuur start. Op het einde van de schooldag ga ik naar huis. Ik kijk er naar uit. Terug spelen zonder mondmasker, mijn zus terugzien, mama kunnen knuffelen… Maar wacht even: mag dat wel? Mag ik samen met mijn zus spelen en mama knuffelen. Ik ben vandaag naar toilet gegaan en was daarna even vergeten van mijn handen te wassen… En ik heb mijn mondmasker even afgedaan toen ik geniesd had en mijn neus wou afkuisen. En ik heb het hand van mijn beste vriendin even aangeraakt. En ik heb de juf om hulp gevraagd bij die oefening van cijferen die ik niet begreep, waardoor ze dicht bij mij kwam. En als dat meisje van het eerste leerjaar gevallen was op de speelplaats, heb ik haar recht geholpen. Mag ik dan nog mama knuffelen? Of maak ik mama dan ziek? Kan mama dan sterven…?

Directeur Sien De Coster eindigt: “Ik schrijf dit niet voor haar of voor mij, maar voor de vele kinderen die bang en ongerust zijn. Ik vind de lege school verschrikkelijk, ik mis het lachen en de lieve gezichtjes van alle kinderen, ik mis de fijne momenten in de lerarenkamer, maar als school, als leerkracht en als directie zet ik de kinderen en het welzijn ALTIJD op de eerste plaats en ik maak me zorgen, heel veel zorgen!”

Georges Gielen schrijft en fotografeert al dertig jaar voor diverse kranten en weekbladen. Hij werkte jarenlang als eindredacteur voor de krant 'Het Nieuwsblad'. Bij de uitgeverij Lannoo publiceerde hij diverse reisgidsen over Zeeland, de Elzas en 'Logeren in een Stiltehotel'. Sinds 1987 maakt hij reportages voor magazines als 'Feeling', 'Grande', 'Elle', 'Plus Magazine' en nu dus ook 'Goeiedag'.

Nieuwsbrief Royaal Lokaal

Royaal Lokaal

Je zou ook interesse kunnen hebben in...