Haiti nog nooit zo dichtbij!

vrijdag 5 februari

AFFLIGEM - Patrick Tavernier is 40 en woont in Affligem met zijn vrouw en dochtertje. Hij is industrieel landbouwingenieur en werkt sinds 1998 voor Artsen Zonder Grenzen, vooral als specialist Water, Sanitatie en Hygiëne (WSH of watsan). Op het terrein werkte hij in verschillende landen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika. Sinds 2008 werkt hij op het hoofdkantoor in Brussel als deskundige WSH, maar hij brengt nog regelmatig werkbezoeken aan het terrein. In Haïti ondersteunt hij een medisch team met water en sanitatie. Wij laten u meelezen over de situatie ter plaatse via de blogberichten die Patrick tijdens zijn verblijf op het internet plaatste. Haïti was nog nooit zo dichtbij.

Vrijdag 15 januari
Vannacht toegekomen in Port-Au-Prince, Haiti. We zijn met 15 expats. 3 uur geslapen.
Korte briefing over onze 2 ziekenhuizen in Martissant en Cité Soleil.
Cité Soleil:
Om binnen te geraken moet je je een weg banen tussen honderden patienten; het binnenplein ligt gewoon vol mensen. Lelijke wonden, breuken, veel bloed, veel geroep en geschreeuw, mensen die je vastklampen voor hulp.
Mijn taak is de medische ploeg te ondersteunen met water en sanitatie. Eerst de toestand overschouwen, prioriteiten stellen, personeel zoeken, en dan hopen dat wat je wilt doen zo snel mogelijk gebeurt.
In de operatiekamer wordt in stilte geopereerd. Er staat een grote emmer van 120 liter met een kraantje aan. Meer hebben ze voorlopig niet nodig op hun handen te ontsmetten... Het is werken met weinig middelen en een beetje creativiteit.
De incinerator om het medisch afval te verbranden is stuk; al het medisch afval ligt ernaast; een gigantische berg afval vol ziektekiemen.
De toiletten, eigenlijk gewoon een gat in de vloer, zijn helaas allemaal vol.

Zaterdag 16 januari
We rijden naar l'hopital general waar er voor de aardbeving een dialyse-afdeling was.
We willen daar patiënten behandelen met het ‘crush-syndroom'. Als je lang gekneld hebt gezeten, komen er teveel afvalstoffen in de nieren terecht en ga je uiteindelijk dood tenzij...
Voor het ziekenhuis ligt een berg lijken opgestapeld. Het is afschuwelijk; de geur is ook niet te harden.

Donderdag 21 januari: Heel veel moed nodig
Ondertussen werken we in vier ziekenhuizen. Het is een ramp om van het ene ziekenhuis naar het andere te rijden. Het verkeer zit gewoon muurvast. ‘s Morgens begin je je dag vol goede moed met een waslijst van dingen die je zeker die dag moet doen en tegen ‘s avonds merk je dat je er nog niet de helft hebt van kunnen doen.
We zijn ondertussen met drie watsans (water en sanitatiespecialisten) en we proberen met alle mogelijke middelen ons zorgenkind "hospital in cité soleil" naar een aanvaardbaar niveau te brengen. Maar alles zit gewoon tegen.

Zondag 24 januari: Een buitengewoon weekend
Voor het watsan-team is het een buitengewoon weekend geweest; ons ziekenhuis in Cité Soleil is naar een hoger niveau getild.
De toiletten zijn geledigd. We hebben zelf zeven chemische toiletten op de kop kunnen tikken. Het medisch afval is verwerkt. De incinerator is hersteld. Nu nog enkel hopen dat het de komende dagen niet gaat regenen want het open rioleringskanaal richting zee is gewoon geblokkeerd door tonnen afval van plastic flessen tot stenen, hout, etc.
We zijn dan ook begonnen met een tiental mannen om de boel op te kuisen. Het kanaal gewoon leegscheppen in vrachtwagens. We dachten eerst een kraan te huren, maar we hebben ervoor gekozen om mankracht te gebruiken zodat de plaatselijke bevolking ook iets kan bijverdienen.
Foto's : © Julie Rémy / AZG, Isabelle Jeanson / AZG